شمارهٔ ۶۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و غم فراق است. شاعر احساس می‌کند که بختش مانند یاری دور از دسترس است و شب را با نگرانی سپری می‌کند. او در میان گلستانی از زیبایی‌ها غرق شده، اما رقیبانش به آن زیبایی‌ها حسادت می‌ورزند. شاعر می‌خواهد در کنار محبوبش آرامش یابد، اما می‌فهمد که او توجهی به او ندارد. او می‌گوید کسانی که درباره‌اش صحبت می‌کنند، در حقیقت با پیمان‌های سستشان به خیانت عادت کرده‌اند. همچنین به خود دلداری می‌دهد که نباید بیش از این غمگین باشد، زیرا در عشق همیشه درد و رنج وجود دارد. شاعر از عدم یکرنگی در روابط انسانی شکایت می‌کند و به یکدیگر نسبت به وفاداری و صداقت هشدار می‌دهد.