شمارهٔ ۷۲۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر به دوستانش ندا می‌دهد که در غم و اندوهی که گرفتار شده، به کمکش بیایند و او را تنها نگذارند. او از بیگانگی و جفاهای آشنایان گله‌مند است و از دوستانش می‌خواهد وفادار باشند. شاعر خود را در دریای غم و بی‌کسی توصیف می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که در این وضعیت سخت، مرحم‌دار او باشند. او همچنین از درد و رنجی که تحمل می‌کند می‌گوید و به ستوه آمده از مشکلات و غم‌هایش، خواهان تغییر اوضاع و توجه دوستانش است. در نهایت، او به چرخ فلک و سرنوشتش لعنت می‌فرستد و از آن می‌خواهد که بیشتر از این او را آزرده نکند.