شمارهٔ ۷۲۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و عذاب هجران سخن می‌گوید. او از مستی ناشی از غم معشوقش صحبت می‌کند و اینکه عقل را از دست داده است. دلش از دوری یار خسته شده و او را نمی‌تواند فراموش کند. شاعر می‌داند که معشوقش زیباست ولی درد جدایی او را آسیب‌پذیر کرده است. در تلاش برای رسیدن به وصال، بارها به دلش داغ جدایی زده و جانش را به غم او دربسته است. در نهایت، او به شدت به عشقش وابسته و گرفتار است؛ گرچه دل و جانش را به خاطر غمش از دست داده است.