شمارهٔ ۷۳۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی‌های طبیعت و عشق است. شاعر به توصیف چمن و گل‌ها می‌پردازد و می‌گوید که در صبحگاه، زیبایی گل‌ها جلب توجه می‌کند، اما غیبت محبوب او را ناخوشایند می‌سازد. بلبل از شوق محبوب بیدار است و در عوض، گل‌ها می‌خندند در حالی که بلبل به خاطر دوری محبوب می‌گرید. سوسن عاشقانه به محبوب نظر دارد و بنفشه به خاک عشق می‌ورزد. نرگس نیز از زیبایی محبوب مست است. در نهایت، شاعر به تنها بودن خود در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که جز کسی که جهان را اداره می‌کند، پناهی ندارد.