شمارهٔ ۷۴۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار از درد و رنجی که از جدایی و فراق محبوبش تحمل می‌کند، سخن می‌گوید. او از بی‌صبری و غم ناشی از دوری یارش فریاد می‌زند و احساس می‌کند که صبرش به انتها رسیده است. شاعر به یاد لب‌های یارش می‌افتد که نتوانسته از آنها جرعه‌ای بنوشد و این موضوع جانش را به لب رسانده است. او بیان می‌کند که سال‌هاست در هجران محبوبش غرق شده و به شدت احساس تنهایی می‌کند. در انتها، شاعر از محبوبش می‌خواهد که بر او سخت نگیرد، زیرا زندگی موقتی است و باید با عشق و وفاداری رفتار کرد.