شمارهٔ ۷۴۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره درد و رنج عاشقانه است که شاعر با احساس ناتوانی و ناامیدی از یار سخن می‌گوید. او به انتظار وفای یار نشسته و از او می‌طلبد که به قلب شکسته‌اش رحم کند و از رنج‌هایش بکاهد. شاعر عمیقاً دلسرد است و می‌پرسد که چرا یار بی‌دلیل به او جفا می‌کند و این همه ستم را بر او روا می‌دارد. او با ناله و حزن از یار می‌خواهد که به عشق و نیازش پاسخ دهد، اما در عین حال ناامیدی و درد عمیقش را بیان می‌کند.