شمارهٔ ۷۷۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و محبوبیت محبوب خود اشاره می‌کند و از چشم زخم و دوری از او می‌گوید. او آرزو دارد که همه امور زندگی به کام محبوبش باشد و دوستانش شاد و دشمنانش شکست‌خورده باشند. شاعر دلتنگی خود را از دوری محبوبش ابراز می‌کند و به شمع جمال او اشاره می‌کند که نور می‌بخشد. در ادامه، او از محبوب می‌خواهد که نور خود را دریغ نکند و به عشقش اشاره می‌کند. شاعر با توصیف احساساتش، در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشق محبوبش برای او بهشت و خوشبختی را به ارمغان می‌آورد، حتی اگر محبوب از او فاصله بگیرد.