شمارهٔ ۸۸۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از درد و غم عشق سخن می‌گوید. او به زیبایی‌اش اشاره کرده و بیان می‌کند که از فرط عشق و دل‌باختگی، دلش را به او داده است. چشم‌های آن معشوق با جوری خاص، دل شاعر را می‌سوزاند. شاعر تحت تأثیر این احساس، از غم جدایی رنج می‌برد و حتی زمانی که به دنبال وصال معشوقش بوده، موفق نشده و هر لحظه که می‌گذرد احساس بی‌کسی و غم قلبش را بیشتر می‌کند. در نهایت، او احساس می‌کند که عشقش به آن محبوب بی‌نهایت است و نمی‌تواند از آن دل بکند.