شمارهٔ ۹۱۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات، از عشق و فدای خود برای محبوب سخن می‌گوید. او دلش آشوب و در آرزوی در آغوش گرفتن محبوب است و به خاطر او به تلاطم افتاده است. بوی زلف او او را مجذوب کرده و برایش ادعا می‌کند که آماده است جانش را فدای او کند. شاعر ابراز می‌کند که این عشق و یاد محبوب، دلش را به آتش کشیده و او با یاد لعل دوست، جهان را خوشحال کرده است. در نهایت، او به کوی عشق اشاره می‌کند که برایش مانند سرزمین مقدسی است و به خاطر آنجا به آرامش رسیده است.