شمارهٔ ۹۱۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و وفاداری عمیقش به معشوق سخن می‌گوید. او جانش را فدای پای معشوق کرده و تمام خیالاتش حول چهره زیبا و دوست‌داشتنی او می‌چرخد. هرچند معشوق ممکن است بی‌وفا باشد، او از جان و دل برای او می‌جنگد و حتی اگر یار رضایتش را بر خون او قرار دهد، او باز هم از رضایت معشوق خشنود است. شاعر همه چیزش را برای عشق معشوق قربانی می‌کند و از درد و رنجی که در این راه تحمل کرده، گلایه دارد.