شمارهٔ ۱۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از زیبایی و تازگی گل‌ها در صبح سخن می‌گوید که روح او را سرشار از شادمانی می‌کند. با این حال، او به زودی متوجه می‌شود که بوی خوش گل‌ها زودگذر است و با وزش باد، این زیبایی و خوشبوئی از دید او محو می‌شود. این شعر به نماد زودگذری زندگی و لذت‌های آن اشاره دارد.