شمارهٔ ۱۰۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذبه معشوق اشاره دارد. شاعر از زیبایی چشم و زلف محبوبش سخن می‌گوید که چشمانش دل‌ها را می‌شکند و زلفش مانند ماه می‌درخشد. او همچنین از درد دل خود به عنوان بیماری یاد می‌کند و می‌گوید که لب‌های محبوبش مانند لعل و شیرین هستند و این درد از زیبایی او ناشی می‌شود.