شمارهٔ ۱۰۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که دارد سخن می‌گوید و امید دارد که دارویی برای دردش پیدا شود. او ناله‌هایش را به گوش کسانی که در رنج هستند می‌رساند و در آخر اشاره می‌کند که نمی‌توان از زیبایی و گلستان محبوبش انتظار داشت که به کسی که در فقر و درماندگی است برسد.