شمارهٔ ۱۱۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت چهرهٔ معشوق است. شاعر می‌گوید وقتی چشم‌های زیبا و دل‌فریب او مست‌کننده و خرابی آور باشد، چهره‌اش همچون آفتاب درخشان است. شاعر در خواب خود چهره دوستش را دیده و آن را روشن‌تر از هر خواب دیگری می‌داند. در کل، این ابیات به ستایش زیبایی معشوق و تأثیر آن بر شاعر اشاره دارند.