شمارهٔ ۱۳۱ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
نارنج زنخدان تو در مشتم بود
دیدم که همی گزم لب شیرینت
از خواب پریدم سرانگشتم بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به یاد یار و محبوب خود می‌افتد که در کنار او بوده است. او تصویر زیبایی از محبوبش را در خواب می‌بیند و به زیبایی‌های چهره‌اش، به ویژه لب‌های شیرینش، اشاره می‌کند. با این حال، ناگهان از خواب بیدار می‌شود و احساس می‌کند که همچنان درگیر یاد اوست.