شمارهٔ ۱۳۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که چرخ فلک بر او می‌افزاید، فریاد می‌زند. او به مرور تجربیات تلخی که از زندگی گرد آورده، اشاره می‌کند و از این که هر لحظه بر درد دلش افزوده می‌شود، نالان است. در نهایت، با تأکید بر اینکه باید به حوادث گذشته نگاه کند، می‌خواهد ببیند چه بر سر او و دیگران آمده است.