شمارهٔ ۱۵۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس خستگی و غم خود صحبت می‌کند. او به توأمش اشاره می‌کند که به رغم خستگی، همچنان پابرجا است. او در دریای غم معشوق غرق شده و بر ساحل ذوق و لذت، خبری از آرامش و راحتی ندارد. احساس عدم توجه و دوری از معشوق در کلمات شاعر به وضوح حس می‌شود.