شمارهٔ ۱۷۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از وضعیت دردناک و سوزان خود صحبت می‌کند. مانند شمعی که می‌سوزد و ذوب می‌شود، او نیز در حال رنج و گریه است. درد و آتش دلش باعث شده تا مانند بارانی روان باشد و احساسات عمیقش را به تصویر بکشد.