شمارهٔ ۱۷۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سخن از درد و غم جدایی است که عاشق مانند شمعی سوخته و ناتوان از خود می‌سوزد. او با دل پر از درد و اشک چشم، همچون شمعی می‌نالد و از آتش غم درونش، به شدت رنج می‌برد.