شمارهٔ ۱۷۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده به معشوق خود می‌گوید که دلش را به او سپرده و از او خواهش می‌کند که بیش از این به دلش آزار نرساند. او از دوستش می‌خواهد که به دلش رحم کند، چون غیر از لطف او کسی نیست که به آن دل توجهی داشته باشد.