شمارهٔ ۱۸۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت احساساتی از عشق و دلتنگی را بیان می‌کند. او خود را مانند هلال ماه در برابر ابروی معشوقش می‌بیند و هنوز جمال و زیبایی او را در چشمش نمی‌بیند. شاعر به دوستش می‌گوید که تا کی ادامه خواهد داد به خاطر غم او رنج ببرند و از او می‌خواهد که خونش را حلال کند.