شمارهٔ ۲۱۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از شب‌های طولانی و بی‌خوابی‌اش می‌گوید. او در آستانه صبح نزدیک به خواب است، اما نمی‌تواند بخوابد. چون در غیاب دوستش، هر چشمی که باز کند، حس می‌کند خوابش می‌رود و تنها خیال دوستش را در ذهن دارد.