شمارهٔ ۲۱۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از رنج و غم‌های این دنیا سخن می‌گوید و می‌پرسد که تا کی باید این غم‌ها را تحمل کند و جفای دیگران را به جان بخرد. او احساس می‌کند که حال دلش خراب است و در مقابل مشکلات و سختی‌ها، کرمی (احسان و خوبی) در زندگی‌اش مشاهده نمی‌کند. به نوعی، شاعر از بی‌توجهی و بی‌رحمی زمانه و مردم شکایت دارد.