شمارهٔ ۲۲۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساس سوختن و درد ناشی از عشق و longing صحبت می‌کند. او به خاطر غم و حسرتی که به خاطر یاری عزیزش دارد، از سر تا پا می‌سوزد و این احساس را دائمی می‌داند. در حسرت لب‌های شیرین آن یار، حتی یک لحظه هم نمی‌تواند از این حالت رهایی یابد و تا روز روشن در این غم می‌سوزد.