شمارهٔ ۲۳۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت چهره معشوق اشاره دارد. شاعر از رخسار معشوق که همچون ماهی کامل می‌درخشد، سخن می‌گوید و می‌گوید که بدون زلف او، جهان برایش تاریک و شبی مانند شب است. همچنین، زلف معشوق را به زنجیری تشبیه کرده و اشاره می‌کند که این زلف، او را به دام کشیده است. در کل، شعر به شدت تحت تأثیر عشق و زیبایی معشوق است.