شمارهٔ ۲۴۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به خاطر جدایی معشوقش دارد، سخن می‌گوید. دل او به خاطر بی‌وفایی و غم دوری، همواره در عذاب است و هیچگاه آرامش و شادی را تجربه نمی‌کند. او احساس می‌کند که دلش به خاطر صبر و انتظار از خانه‌اش آواره شده و در اندوه روزهای جدایی دائم در حسرت و ناراحتی به سر می‌برد.