شمارهٔ ۲۵۸ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا چند کنی به عالمم سرگردان
یارب که که گفت که ز ما سر گردان
گر زلف تواَم چو گو به چوگان بزند
چون گوی کنم در قدمت سر، گردان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به حالتی از سرگشتگی و حیرانی اشاره دارد و از خداوند می‌خواهد که او را از این وضعیت نجات دهد. او به زلف محبوبش تشبیه می‌کند و می‌گوید که مانند گوی در دستان محبوب، سرگردان و بی‌قرار است. به طور کلی، شعری است درباره عشق و آشفتگی ناشی از آن.