شمارهٔ ۲۵۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساس اسارت در عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او به تکرار وابستگی دل و چشمانش به زلف معشوق می‌پردازد و از درد جدایی شب‌ها شکایت می‌کند. در نهایت، این احساس را به نوعی سرزنش می‌کند که چرا همچنان سپر خود را در مقابل آب (یعنی زندگی) می‌اندازد و همچنان در این حالت سرگردانی باقی مانده است.