شمارهٔ ۳۰۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از عشق و وابستگی به معشوق صحبت می‌کند. او خود را شمع و معشوقش را پروانه می‌داند که همیشه در کنار اوست. همچنین به این اشاره می‌کند که به خاطر عشق به معشوق، از دیگران دوری کرده و فقط انتظار لبخند یا نشانه‌ای از او را می‌کشد. در نهایت، شاعرانگی در انتظار آن لحظه زیبا و شیرین احساس می‌شود.