شمارهٔ ۳۴۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که عشق بی‌پاسخ به او می‌زند سخن می‌گوید. او از معشوق می‌خواهد که اگر ممکن است، دل خسته‌اش را آرام کند. همچنین به چشمان معشوق اشاره می‌کند که غم و خون دل او را می‌ریزند و از او می‌پرسد که آیا دلش گناهی دارد که چنین عذابی را متحمل می‌شود.