شمارهٔ ۳۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به درد و رنج عشق اشاره دارد. شاعر به دل خود می‌گوید که از محبت یاری که به او ظلم کرده، رنجیده و غمگین نشود، چرا که آن شخص اهمیت خاصی ندارد. دل نازک و حساس او مانند دریایی بی‌پایان است که انگار در عمق آن، چیزهای بی‌ارزشی وجود دارد.