شمارهٔ ۶۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از درد و غم خود سخن می‌گوید. او شب را تا سحر در حال رنج و اندوه می‌گذراند و اشک‌هایش بر چهره‌اش جاری است. کسی از او می‌پرسد حالش چگونه است، و او از طریق نگاه درونش به دیگران می‌گوید که غمش او را به چه حالتی درآورده است.