شمارهٔ ۹۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان ناامیدی و دغدغه‌های انسانی درباره وفاداری جهان و گذر زمان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که امیدوار است دردهایش درمانی پیدا کنند و به تغییرات زمان اشاره می‌کند که می‌تواند تأثیرات زیادی بر زندگی انسان داشته باشد. در نهایت، بر تردید و عدم قطعیت پایانی اشاره دارد که زندگی را همراهی می‌کند.