شمارهٔ ۱۳۸ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در مورد درد و غم ناشی از عشق و جدایی است. شاعر خود را در یک وضعیت ناامیدکننده توصیف می‌کند که زنجیر عشقش او را گرفتار کرده است. عقل و تدبیرش را از دست داده و در جست‌وجوی عشق، جانش را نیز در خطر می‌بیند. او می‌گوید که نوشتن غزلی پر از سوز و درد، قلمش را می‌سوزاند. دیگران از حال او بی‌خبرند و او در تلاش است در حالی که تقدیرش بر او سخت گرفته است. به وضوح می‌بینیم که عشقش عقل و صبرش را ربوده و او در حسرت و غم به سر می‌برد. در نهایت، شاعر به ناکامی‌هایش در زندگی و تعبیر خواب‌هایش که جز غم نیست، اشاره می‌کند.