غزلیّات — دیوان اشعار جلال عضد

Name: غزلیّات — دیوان اشعار جلال عضد
Author: جلال عضد

جلال عضد / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — پیش تو عرضه می کنم حال تباه خویش را
شمارهٔ ۲ — پیش دلسوزان درآر آن شمع بزم‌افروز را
شمارهٔ ۱ — به سر انگشت نما زاهد انگشت نما را
شمارهٔ ۳ — چون پریشان می‌کند آن زلف عنبربیز را
شمارهٔ ۴ — ساقیا! خیز و بیار آن آب رنگ آمیز را
شمارهٔ ۶ — خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا
شمارهٔ ۸ — نمی کنی نظری بیدلان غمگین را
شمارهٔ ۱۳ — چو گل بگشاد لب را در ملاحت
شمارهٔ ۷ — روز اوّل که به چشمت نظر افتاد مرا
شمارهٔ ۱۱ — ای جبینت ماه و رویت آفتاب
شمارهٔ ۱۰ — هر آن کس که دیده ست آن خاک پا
شمارهٔ ۹ — زلفی که چو دود است بر آتش وطن او را
شمارهٔ ۱۲ — حدیث عشق میسّر کجا شود به کتابت
شمارهٔ ۲۱ — دلم متاب که هجران سینه تاب بس است
شمارهٔ ۱۶ — این چه شمع است که در مجلس مستان برپاست
شمارهٔ ۱۵ — دل که از من گشت ناپیدا کجاست؟
شمارهٔ ۱۸ — یاقوت شکربار ترا لذّت قند است
شمارهٔ ۱۹ — عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است
شمارهٔ ۲۰ — سر معشوق بر بالین ناز است
شمارهٔ ۱۴ — بس که جانم ز تمنّای رخ یار بسوخت
شمارهٔ ۱۷ — هر آن نفس که نه با دوست می زنی باد است
شمارهٔ ۲۲ — می گزی لب را که طعم لعل خندانت خوش است
شمارهٔ ۲۴ — گهی با ما خوش و گه سرگران است
شمارهٔ ۲۵ — آن چه شمع است که از چهره برافروخته است
شمارهٔ ۲۶ — شب رو خونی که از چشمم به دور افتاده است
شمارهٔ ۲۳ — خطّ تو که در عین خرد عین جمال است
شمارهٔ ۲۸ — پایم مبند از آنکه سرم زیر دست تست
شمارهٔ ۲۷ — ای از می عشق تو دلم مست
شمارهٔ ۲۹ — کجا گوهر وصلش آرم به دست
شمارهٔ ۳۱ — من سر زلفش نمی دادم ز دست
شمارهٔ ۳۴ — بگذار تا بمیرم بر آستان دوست
شمارهٔ ۳۲ — برادران و عزیزان! نگار من اینست
شمارهٔ ۳۶ — کسی را در دو عالم حاصلی هست
شمارهٔ ۳۰ — چو سلطان فلک را بار بشکست
شمارهٔ ۳۳ — یا رب آن ماه است یا رخسار دوست
شمارهٔ ۳۵ — نگویم در تو عیبی ای پسر هست
شمارهٔ ۳۷ — ساقیا! عقل مرا مست کن ار جامی هست
شمارهٔ ۴۳ — از تو تا مقصود چندان منزلی در پیش نیست
شمارهٔ ۳۹ — سوخته ای بر درت شب همه شب می گریست
شمارهٔ ۴۰ — در این ایّام کس غمخوار ما نیست
شمارهٔ ۳۸ — از رخت ارغوان نموداری ست
شمارهٔ ۴۱ — چون تو گلی در همه گلزار نیست
شمارهٔ ۴۴ — جلوه حسن ترا محرم به جز آیینه نیست
شمارهٔ ۴۲ — به بالین غریبانت گذر نیست
شمارهٔ ۴۵ — عمری ست که بر منتظرانت نظری نیست
شمارهٔ ۴۸ — «یعلم اللّه» که مرا از تو شکیبایی نیست
شمارهٔ ۵۲ — جان ما دوری ز خاک کوی جانان برنتافت
شمارهٔ ۵۱ — دوش در سودای او بر من به بیداری گذشت
شمارهٔ ۴۷ — مونس ما ای صبا بجز تو کسی نیست
شمارهٔ ۴۹ — دل از هوای تو دشوار بر توانم داشت
شمارهٔ ۴۶ — درون خلوت ما جز من و تو هیچ کسی نیست
شمارهٔ ۵۰ — عمرم همه در آرزوی روی تو بگذشت
شمارهٔ ۵۳ — آن سرو گل اندام که در زیر قبا رفت
شمارهٔ ۵۷ — راز غم دوستان به کس نتوان گفت
شمارهٔ ۶۰ — از دوست به دشمن نتوان کرد شکایت
شمارهٔ ۵۹ — دست ما کی رسد به بالایت
شمارهٔ ۵۴ — شوق توام باز گریبان گرفت
شمارهٔ ۵۸ — ماییم و غم عشق و سر کوی ملامت
شمارهٔ ۶۱ — بویی ز سر زلف به عالم نفرستاد
شمارهٔ ۵۶ — هر شب از هجر تو تا روز نمی یارم خفت
شمارهٔ ۵۵ — رفت عمر و غم عشقش ز دل ریش نرفت
شمارهٔ ۶۳ — چه فتنه ای ست که ناگاه در جهان افتاد
شمارهٔ ۶۴ — در میان چشم و دل خون اوفتاد
شمارهٔ ۶۵ — گل رنگ نگار ما ندارد
شمارهٔ ۶۷ — دل نیست که در کوی تو در خاک نگردد
شمارهٔ ۶۶ — تا کی اندر طلبت دل به جهان در گردد
شمارهٔ ۶۸ — از آن سنبل که بر گلنار دارد
شمارهٔ ۶۹ — شوریده دل ما سر بهبود ندارد
شمارهٔ ۶۲ — چون مرا بر رخ خوبت نظر افتاد
شمارهٔ ۷۴ — هوای باده و آهنگ جام خواهم کرد
شمارهٔ ۷۷ — صبا آمد به من بوی تو آورد
شمارهٔ ۷۵ — عشق آمد و از سینه من جوش برآورد
شمارهٔ ۷۲ — نه ترا پند سود می دارد
شمارهٔ ۷۰ — آن چه مشک است که در طرّه پرچین دارد
شمارهٔ ۷۱ — سالها شد که دلم مهر نگاری دارد
شمارهٔ ۷۳ — تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد
شمارهٔ ۷۶ — صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد
شمارهٔ ۷۸ — با لبت اتّفاق خواهم کرد
شمارهٔ ۸۱ — دلم تا کی چنین افگار باشد
شمارهٔ ۸۰ — باد صبا به نافهٔ چینت نمی‌رسد
شمارهٔ ۷۹ — چند دلم ز آتش فراق بسوزد
شمارهٔ ۸۲ — مرا به وصل تو گر زان که دسترس باشد
شمارهٔ ۸۳ — خطّی که قرین خال باشد
شمارهٔ ۸۴ — گل همچو رویت زیبا نباشد
شمارهٔ ۸۵ — مه را چو تو رخ باز کنی تاب نباشد
شمارهٔ ۸۸ — طاعت ما جز مَی مغانه نباشد
شمارهٔ ۸۹ — در شهر فتنه ای شد می دانم از که باشد
شمارهٔ ۹۲ — مگر فتنه عشق بیدار شد
شمارهٔ ۹۱ — جانم از عشق تو بی صبر و سکون خواهد شد
شمارهٔ ۹۳ — هر که را دلدار باید، درد بی درمان کشد
شمارهٔ ۸۶ — چمن را رنگ و بو چندین نباشد
شمارهٔ ۹۰ — برقی از حُسن تو پیدا شد و ناپیدا شد
شمارهٔ ۸۷ — هر که را خال عنبرین باشد
شمارهٔ ۹۶ — باده بیاور که نوبهار آمد
شمارهٔ ۹۷ — من سرو ندیدم که به بالای تو ماند
شمارهٔ ۹۴ — گدای کوی تو از پادشا نیندیشد
شمارهٔ ۱۰۰ — معاشران که مقیمان کوی خمّارند
شمارهٔ ۹۹ — عهد ما مشکن و بر باد مده خاکی چند
شمارهٔ ۱۰۱ — من نشنیدم که خط بر آب نویسند
شمارهٔ ۹۸ — سرو را خطه کمال نماند
شمارهٔ ۹۵ — شب چو به سر رفت و آفتاب برآمد
شمارهٔ ۱۰۹ — شوخی نگر که آن بت عیّار می‌کند
شمارهٔ ۱۰۳ — آن را که غمی باشد و گفتن نتواند
شمارهٔ ۱۰۲ — چون مرغ سحر در غم گلزار بنالد
شمارهٔ ۱۰۶ — عشّاق ز دل درد ترا دام نهادند
شمارهٔ ۱۰۵ — اگر نسیم صبا زلف او برافشاند
شمارهٔ ۱۰۴ — باز در سودای او امروز جان خواهم فشاند
شمارهٔ ۱۰۸ — بتم باز قصد جفا می‌کند
شمارهٔ ۱۰۷ — ای زده در مشک ناب صد گره و بند
شمارهٔ ۱۱۳ — گرچه یاران وفادار جفا نیز کنند
شمارهٔ ۱۱۱ — آنان که طالب تو نگشتند جاهلند
شمارهٔ ۱۱۴ — چشم و ابرویت به دل بردن قیامت می‌کنند
شمارهٔ ۱۱۵ — چند جانم پس زانوی عنا بنشیند
شمارهٔ ۱۱۶ — دوش شبم را صفت روز بود
شمارهٔ ۱۱۷ — ازین دیار برفتیم و خوش دیاری بود
شمارهٔ ۱۱۰ — زلف تو خورشید را در سایه پنهان می‌کند
شمارهٔ ۱۱۲ — عاشقان اوّل قدم بر هردو عالم می‌زنند
شمارهٔ ۱۲۴ — عاشق آن باشد که بر خود سخت و سست آسان نهد
شمارهٔ ۱۲۵ — بی روی دل افروزت عمرم به چه کار آید
شمارهٔ ۱۱۸ — مرا خیال وصالش ز سر به در نرود
شمارهٔ ۱۱۹ — دل از بند زلفت رها کی شود
شمارهٔ ۱۲۰ — یک لحظه درد عشق تو از دل نمی‌شود
شمارهٔ ۱۲۲ — عشق تو هر لحظه فزون می‌شود
شمارهٔ ۱۲۱ — شب نیست کز غمت دل من خون نمی‌شود
شمارهٔ ۱۲۳ — تیری کز آن دو غمزه پرفن برون جهد
شمارهٔ ۱۳۰ — دردمندی ز تو هرگز به دوایی نرسید
شمارهٔ ۱۲۹ — چون سرانگشت آن نگارین دید
شمارهٔ ۱۳۱ — ای از فروغ روی تو خورشید رو سپید
شمارهٔ ۱۳۲ — ای دُرج ثمین تو گهربار
شمارهٔ ۱۲۷ — هیهات که نامم به زبان تو برآید
شمارهٔ ۱۳۳ — هر شبی بر خاک کویت جای سازم تا سحر
شمارهٔ ۱۲۶ — گر از لعل تو کام جان برآید
شمارهٔ ۱۲۸ — بویی ز سر زلف نگارین به من آرید
شمارهٔ ۱۳۴ — تا که آمد دیده را بالای جانان در نظر
شمارهٔ ۱۳۶ — زلف و رخ تو شب است و هم نور
شمارهٔ ۱۳۷ — زهی کشیده دل ما به زلف در زنجیر
شمارهٔ ۱۳۸ — سیه چاهی ست زلفت تار و دلگیر
شمارهٔ ۱۳۹ — افکند گل ز چهره خود روی پوش باز
شمارهٔ ۱۴۰ — ای ز رخ چون مه و زلف دراز
شمارهٔ ۱۳۵ — چشم مستت می‌زند هر لحظه‌ام تیری دگر
شمارهٔ ۱۴۱ — نازنینان و چار بالش ناز
شمارهٔ ۱۴۹ — مرد این میدان نه‌ای همچون زنان در خانه باش
شمارهٔ ۱۴۲ — گشت خط بر گرد آن رخسار چون گلنار سبز
شمارهٔ ۱۴۳ — دردی از هجر تو دیدم، که ندیدم هرگز
شمارهٔ ۱۴۵ — در خشم رفت و خوش نشد آن تندخو هنوز
شمارهٔ ۱۴۸ — ماییم و به جان مهر تو ورزیدن ازین پس
شمارهٔ ۱۴۴ — دلبر نرفت بر سر عهد و وفا هنوز
شمارهٔ ۱۴۷ — ای زلف و رخ تو چون شب و روز
شمارهٔ ۱۴۶ — باز می ناید دل ما از پریشانی هنوز
شمارهٔ ۱۵۴ — ای گلستان روی تو چون نوبهار خوش
شمارهٔ ۱۵۶ — گل خودروی و شمشاد قصب پوش
شمارهٔ ۱۵۰ — آن کآتشی اندر دل خلق است ز یادش
شمارهٔ ۱۵۷ — آن دم که می گذشتی ای سرو سبزپوش
شمارهٔ ۱۵۱ — می دهم جان ز پی لعل زمرّد پوشش
شمارهٔ ۱۵۲ — وقت صبوحی آن شوخ سرکش
شمارهٔ ۱۵۳ — ای لعل تو کانِ آفرینش
شمارهٔ ۱۵۵ — دُزدانه در آمد از درم دوش
شمارهٔ ۱۶۱ — آتش دل چند سوزد رشته جانم چو شمع؟
شمارهٔ ۱۶۲ — ما بریدیم به دوران تو از کام طمع
شمارهٔ ۱۶۳ — سزد که رنجه کنی یک زمان قدوم شریف
شمارهٔ ۱۶۵ — مدّعی در عشق او گر طعنه زد بر من چه باک
شمارهٔ ۱۶۰ — زلف تو بر ماه نهد پای خویش
شمارهٔ ۱۵۹ — تا کی از دست جفایت تیره بینم روز خویش
شمارهٔ ۱۵۸ — به سر طواف کنم بر در شراب فروش
شمارهٔ ۱۶۴ — باز به بستان شکفته گشت شقایق
شمارهٔ ۱۶۷ — غلغل میخوارگان و غلغله چنگ
شمارهٔ ۱۷۳ — رسید وقت صبوحی بیار ساقی جام
شمارهٔ ۱۶۸ — اگرچه روز و شبم با تو در خیال خیال
شمارهٔ ۱۶۹ — ز بس که در نظر آمد مرا خیال خیال
شمارهٔ ۱۷۰ — دامن کشان رسید سوی جویبار گل
شمارهٔ ۱۷۱ — دور نشاط آمد و دوران گل
شمارهٔ ۱۷۲ — ای به ما نزدیک همچون جان و دور از ما چو دل
شمارهٔ ۱۶۶ — ای ز دوری رخت جامه صبرم شده چاک
شمارهٔ ۱۷۷ — صبحدم بر بوی جانان سوی گلزار آمدم
شمارهٔ ۱۷۸ — باز از چمن غیب برآورد صبا دم
شمارهٔ ۱۷۴ — در میان موج بحری بیکران افتاده‌ام
شمارهٔ ۱۷۹ — منم کز درت سر به راهی نکردم
شمارهٔ ۱۷۵ — تو آفتاب بلندی و من چنین پستم
شمارهٔ ۱۸۱ — در آرزوی وصالت اگرچه با غم و دردم
شمارهٔ ۱۸۰ — دوش می‌رفت و آه می‌کردم
شمارهٔ ۱۷۶ — دوش جان را در فضای کوی جانان یافتم
شمارهٔ ۱۸۹ — گرچه غریق بحر مضایق چو لنگرم
شمارهٔ ۱۸۸ — مرا دردی‌ست اندر دل، ولی گفتن نمی‌یارم
شمارهٔ ۱۸۲ — در ره کعبه مقصود و بیابان حرم
شمارهٔ ۱۸۶ — آشکارا کنم این درد که در جان دارم
شمارهٔ ۱۸۳ — وقت است که در بر رخ اغیار ببندم
شمارهٔ ۱۸۵ — به دستی دل، به دستی سنگ دارم
شمارهٔ ۱۸۷ — به جز ذکر لبت کاری ندارم
شمارهٔ ۱۸۴ — ترا از هر دو عالم برگزیدم
شمارهٔ ۱۹۷ — ساقی بده به باده خلاصم ز چنگ غم
شمارهٔ ۱۹۲ — تو مپندار که از عشق تو دل برگیرم
شمارهٔ ۱۹۱ — در پایت اوفتادم ای دوست! دست گیرم
شمارهٔ ۱۹۴ — همی خواهم که تا من زنده باشم
شمارهٔ ۱۹۰ — بخت برگشت ز من تا تو برفتی ز برم
شمارهٔ ۱۹۵ — خیال روی تو مأوا گرفت در بر چشم
شمارهٔ ۱۹۳ — من شمع طلعتت را پروانه ای حقیرم
شمارهٔ ۱۹۶ — شکر است که سجّاده درافتاد ز دوشم
شمارهٔ ۱۹۹ — المنّة لِلّه که برآمد همه کامم
شمارهٔ ۱۹۸ — از دوری کنار تو هستم میان غم
شمارهٔ ۲۰۲ — ای قامت تو سرو روانم
شمارهٔ ۲۰۵ — کی دهد دستم که در پایت سراندازی کنم
شمارهٔ ۲۰۰ — ز سودای غم عشقت چنانم
شمارهٔ ۲۰۳ — روزی کزین سراچه سفلی گذر کنم
شمارهٔ ۲۰۴ — هر شام شمع چرخ ز طارم درافکنم
شمارهٔ ۲۰۱ — من بنده آن قامت و بالا و میانم
شمارهٔ ۲۰۶ — دارم غم نهانی و پیدا نمی‌کنم
شمارهٔ ۲۰۷ — در هجر تو زین گونه که بی صبر و سکونم
شمارهٔ ۲۱۳ — بیا که داد صبوح از بهار بستانیم
شمارهٔ ۲۱۱ — ما شب و روز رند و و مَی خواریم
شمارهٔ ۲۰۸ — ما سر بر آستانهٔ دلبر نهاده‌ایم
شمارهٔ ۲۰۹ — به رخ خاک درت رُفتیم و رَفتیم
شمارهٔ ۲۱۲ — منِ غریب که در هجر یار می‌گریم
شمارهٔ ۲۱۰ — دادیم بسی جان و به جانان نرسیدیم
شمارهٔ ۲۱۶ — سحر چون غنچه بگشاید گریبان
شمارهٔ ۲۱۹ — مکن وز مهربانان رو مگردان
شمارهٔ ۲۱۷ — که می‌برد به سوی دوستان سلام غریبان؟
شمارهٔ ۲۱۸ — آن ابرو و رخ نیست هلال و قمر است آن
شمارهٔ ۲۲۱ — چون سایه منم فتان و خیزان
شمارهٔ ۲۱۴ — پدید نیست دگر ره دل بلا جویم
شمارهٔ ۲۱۵ — دردی که مراست با که گویم
شمارهٔ ۲۲۰ — از آن ساعت که افتادم جدا از صحبت یاران
شمارهٔ ۲۲۵ — درد تو در سینه دارم دم نمی‌یارم زدن
شمارهٔ ۲۲۸ — ای بت سرو قد سیمین تن
شمارهٔ ۲۲۷ — ای زلف تو بخت تیره من
شمارهٔ ۲۲۹ — ای وصالت آرزوی جان غَم پرورد من
شمارهٔ ۲۲۳ — ای حریم آستانت مسکن آوارگان
شمارهٔ ۲۲۲ — ای چشم نیم مست تو خمّار عاشقان
شمارهٔ ۲۲۶ — امروز درین شهر هر آن دل که شود گم
شمارهٔ ۲۲۴ — از سر کوی تو با دل باز نتوان آمدن
شمارهٔ ۲۳۱ — چند خوری خون دلم، چیست ترا با دل من؟
شمارهٔ ۲۳۰ — الا ای گل لاله رخسار من
شمارهٔ ۲۳۳ — چه نکهت است مگر بوی بوستان است این
شمارهٔ ۲۳۲ — باز برآمد اختر میمون
شمارهٔ ۲۳۶ — گرچه رفت آب رخ من در سر یاری او
شمارهٔ ۲۳۴ — چرا گل می کند بیداد چندین؟
شمارهٔ ۲۳۵ — درد ما دوری درمان برنتابد بیش ازین
شمارهٔ ۲۳۷ — گر عاقلی در عشق او، دیوانه شو دیوانه شو
شمارهٔ ۲۴۳ — ای بی سببی ز بنده برگشته
شمارهٔ ۲۴۴ — ماییم و دلی به غم نشسته
شمارهٔ ۲۴۵ — قدحی نوش کن و جرعه به مخموران ده
شمارهٔ ۲۳۸ — ای صبا! احوال من با او بگو
شمارهٔ ۲۴۰ — آهی که من خسته برآرم ز جگرگاه
شمارهٔ ۲۴۱ — ای سایبان شاهی بر آفتاب بسته
شمارهٔ ۲۴۲ — زهی زلف تو نرخ سنبل شکسته
شمارهٔ ۲۳۹ — نمی کنی نفسی سوی من به لطف نگاه
شمارهٔ ۲۴۷ — ای جمال رخ تو تا بوده
شمارهٔ ۲۴۶ — ای از آن طرّه سرافکنده
شمارهٔ ۲۴۹ — ای ز نور رخت افتاده به شک پروانه
شمارهٔ ۲۵۰ — بیاور ای بت ساقی شراب دوشینه
شمارهٔ ۲۵۳ — جانا! تو سوز و درد دل ما ندیده‌ای
شمارهٔ ۲۴۸ — معشوقه به چنگ آر و می و چنگ و چغانه
شمارهٔ ۲۵۱ — ای سهی قدّ ترا سرو و صنوبر بنده‌ای
شمارهٔ ۲۵۲ — ای یار! دوش همدم و یار که بوده‌ای؟
شمارهٔ ۲۵۴ — من کِیَم، بر آستانت خستهٔ بیچاره‌ای
شمارهٔ ۲۵۵ — ای ز چشمان تو در دیده بختم خوابی
شمارهٔ ۲۵۷ — به یاد آور که در ایّام خُردی
شمارهٔ ۲۵۶ — ما کرده ایم نامه هستی خویش طی
شمارهٔ ۲۶۰ — در زمستان بر امید آنکه باز آید بهاری
شمارهٔ ۲۵۸ — چه جرم رفت که یکباره مِهر ببریدی
شمارهٔ ۲۶۱ — آیم که رُخت بینم و دیدن نگذاری
شمارهٔ ۲۵۹ — ز سودای گل سوری ز عشق روی گلناری
شمارهٔ ۲۶۴ — چنین کرشمه کنان گر به شهر برگذری
شمارهٔ ۲۶۷ — بزن تیغ و مکن تندی و تیزی
شمارهٔ ۲۶۵ — من صورتی چنین نشنیدم به دلبری
شمارهٔ ۲۶۶ — ای برگ گل سوری! از خار مکن دوری
شمارهٔ ۲۶۸ — بده ساقی شراب لایزالی
شمارهٔ ۲۶۹ — ای چشم و دهان تو به هم خواب و خیالی
شمارهٔ ۲۶۲ — بکوش تا دل آزرده ای به دست آری
شمارهٔ ۲۶۳ — صبحدم می گفت نالان بلبلی بر شاخساری:
شمارهٔ ۲۷۱ — سرگذشتی بشنو از من داشتم وقتی دلی
شمارهٔ ۲۷۵ — [چه] موجب است که با ما بجز جفا نکنی؟
شمارهٔ ۲۷۴ — جهان پیر را نو شد جوانی
شمارهٔ ۲۷۲ — بیاور ساقیا! در دِه من دل خسته را جامی
شمارهٔ ۲۷۷ — ای حسن ترا مثال شاهی
شمارهٔ ۲۷۶ — ای به بازار غم عشق تو صد جان به جوی
شمارهٔ ۲۷۰ — خیز که شب رفت و صبح کرد تجلّی
شمارهٔ ۲۷۳ — هر کجا بشکفد گلستانی
شمارهٔ ۲۷۹ — خوش آن زمان که چو بخت از درم فراز آیی
شمارهٔ ۲۸۰ — گر گریه من بشنوی ای یار بگریی
شمارهٔ ۲۸۱ — هر کس به جست و جویی هر گوشه گفت و گویی
شمارهٔ ۲۷۸ — تا بدو کرده ام تولاّیی
شمارهٔ ۲۸۲ — نگارا! با هواداران ز بیزاری چه می‌گویی