شمارهٔ ۱۳۹ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد و نشان‌دهنده احساسات عمیق شاعر است. شاعر از یک سو در گریزی از یاد معشوق به سراغ خاطراتش می‌رود و از سوی دیگر درگیر لذت و درد عشق می‌شود. او از چهره معشوق به زیبایی یاد می‌کند و اعتراف می‌کند که در هر بار تصمیم به ترک عشق، دوباره به آن کشیده می‌شود. شاعر به تحولات درون خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در غیاب معشوق، عشق و محبت او در وجودش باقی‌مانده است. همچنین، در انتها، از قدرت نام معشوق و تأثیر آن بر روح و جانش سخن به میان آورده، نشان می‌دهد که عشق واقعی همیشه در دل زنده است، حتی اگر فاصله‌ای وجود داشته باشد.