شمارهٔ ۱۶۶ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دلتنگی و عشق عمیق است. شاعر به شدت از دوری معشوق رنج می‌برد و صبرش از دست رفته است. او به زیبایی و نوری که معشوقش به زندگی‌اش می‌بخشد، اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر معشوق در دنیایش نباشد، هیچ چیز دیگر مهم نیست. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که عشق و شادی نتوانسته‌اند بر دل غمزده‌اش غلبه کنند و تنها حسرت و اندوه باقی مانده است. او هرگز از عشق معشوق دست نخواهد کشید و حتی اگر مرگ او را تهدید کند، این عشق او را رها نخواهد کرد. در نهایت، شاعر می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند دلش را از عشق به معشوق پر کند و همه چیز را تحت تاثیر این عشق می‌بیند.