شمارهٔ ۱۷۷ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر صبحگاهان به باغی می‌رود و به زیبایی‌های آن، مانند گل‌ها و نرگس‌ها، توجه می‌کند. او خود را مانند بلبل می‌داند که به خاطر عشق و زیبایی جانانش دچار ناله و آشفتگی شده است. شاعر از غمزه و ناز معشوقش گرفتار شده و به کوی او می‌رود تا جمالش را ببیند. همچنین، به بتخانه می‌رود و در جستجوی زلف معشوق است. در نهایت، او به قدرت عشق و جذابیت معشوقش اعتراف می‌کند و می‌گوید که به رغم ناتوانی‌اش، شایسته این زیبایی است.