شمارهٔ ۱۹۷ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به ساقی درخواست می‌کند که باده‌ای به او بدهد تا غم و اندوهش را بزداید و شادی را به او بیاورد. او می‌گوید که مانند رنگ سرخ زیبای گل، باید شادی را به دلش بیاورند و غم را از زندگی‌اش دور کنند. شاعر به مبارزه روزگار با او اشاره می‌کند و احساس می‌کند که غم بر دلش سنگینی می‌کند. او همچنین از زمانه می‌خواهد که بیش از این دلش را اسیر نکند و از تاریکی و تنگی دلش بگوید؛ به دنبال روشنایی و شادی است. در نهایت، شاعر از جلال می‌خواهد که جام شادی را به دست گیرد، زیرا او این را دریای شادی می‌داند که غم نمی‌تواند بر آن غلبه کند.