شمارهٔ ۲۱۶ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سحر که به مانند غنچه می‌گشاید، صدای پرندگان را می‌شنود. بلبلان با سوز و گداز آوازی دلنشین سر می‌دهند. مانند سرو زیبایی که از گل برخیزد، آزادگان دوست دارند که در باغ با عزیزانشان نشسته و لذت ببرند. شاعر به دانش و ادب بی‌اعتناست و تأکید دارد که نصیبی که در دنیا دارد، برای بی‌نصیب‌ها فدای آن خواهد شد. او از درد عاشقانه‌اش شکایت دارد، اما نمی‌تواند با پزشکان در مورد آن سخن بگوید. در نهایت، او به جلالی اشاره می‌کند که حاصل عشق و رنجی است که از رقیبان ناشی می‌شود.