شمارهٔ ۲۴۶ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف زیبایی و جذابیت یک معشوقه می‌پردازد. شاعر از موهای آشفته و غمزه‌های دل‌فریب او می‌گوید که دل و جان افراد زیادی را تحت تأثیر قرار داده و به زانو درآورده است. قامت بلند او را با سروهای زیبا مقایسه می‌کند و از بوی خوش و سحرآمیز شعرش و تأثیر آن بر ماه و قمر یاد می‌کند. شاعر احساسات خود را با تصویرهایی از اشک و شوق بیان می‌کند، و قلبش را به مجمری تشبیه می‌کند که غم را در آن می‌سوزاند. در نهایت، او زیبایی معشوقش را فراتر از تصورات می‌داند و بیان می‌کند که نام چشم‌های او در دنیا مانند گوهر می‌درخشد.