شمارهٔ ۲۶۸ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعری عاشق و شیداست که به ساقی شراب درخواست می‌کند تا دل عاشقان بی‌پروا را با شراب نوشاند. شاعر از تموج و هیجانات عشق و الکل سخن می‌گوید و می‌گوید نباید چشم‌ها بدون شراب روشن شوند. او به انتقال احساسات و درد ناشی از جدایی اشاره می‌کند و می‌د‌اند که در این دنیا همه چیز زوال‌پذیر است. شاعر تأکید می‌کند که عشق واقعی هرگز نمی‌میرد و از باد شمالی می‌خواهد که جان او را به عشق بستر زند. او در نهایت به دوگانگی در احساساتش اشاره می‌کند و از بی‌خویشی و ناتوانی‌اش در انتخاب می‌گوید و از اینکه تمام ثروتش را فدای قلبش کرده است، ابراز ناراحتی می‌کند. در انتها، شاعر از دوستش می‌پرسد چرا محبت را از او دریغ کرده است و در عین حال نگران دشمنی با جان اوست.