شمارهٔ ۶۲ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق خود به معشوقش می‌گوید و تأثیر آن عشق را بر دل و جانش توصیف می‌کند. هنگام دیدن چهره معشوق، آتش عشق در دلش شعله‌ور می‌شود و او را به واداشتن بر ترک کردن دنیای مادی می‌کشاند. شاعر به تأثیر اشک‌ها و احساساتش اشاره می‌کند و می‌گوید که آن اشک‌ها همچون گوهرهایی هستند که از دندان معشوقش افتاده‌اند. او از تغییر رفتار معشوقش در دلجویی می‌نالد و تأسف می‌خورد که دیگر از آن رسم‌های محبت خبری نیست. با اشاره به زیبایی معشوق در چمن، نشان می‌دهد که حتی زیبایی معشوق هم باعث بی‌تابی و ضعف آن‌ها می‌شود. شاعر در نهایت بیان می‌کند که سرنوشت او و عشقش نیک و غریب است، و از زمانی که جلال عشق به دنیا آمده، دیگر نمی‌تواند از آن بی‌خبر باشد.