شمارهٔ ۳۳ جلال عضد
جلال عضد / رباعیّات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زلف تو که شب رَوی ست دایم کارش
گه دزد نهند نام و گه عیّارش
مگذار کزین سان به سر خود گردد
دربندش کن و به خود فرو مگذارش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر درباره زلف معشوق صحبت می‌کند که مانند شب، دائماً در حال تغییر است. این زلف گاهی نام و گاهی شکل عجیبی به خود می‌گیرد. شاعر از معشوق می‌خواهد که اجازه ندهد زلفش به حال خود رها شود و او را کنترل کند تا به بی‌سامانی نیفتد.