شمارهٔ ۳۵ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوهی صحبت می‌کند که به خاطر جدایی از معشوق خود دارد. او اشک‌هایش را مانند خوشه‌هایی که بر زمین می‌افکنند، توصیف می‌کند و سفر به دوری از معشوق را آغاز می‌کند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که معشوقش، که او را "قرة العین" می‌نامد، به خاطر این جدایی، هر روز احساس درد و رنج بیشتری می‌کند و جگرگوشه‌هایش را به خاک می‌سپارد، که نمادی از شکنجه روحی اوست.