شمارهٔ ۶۳ - خطاب بفخر الدین جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و اشتیاق به محبوب است. شاعر به فخرالدین، مخدوم خود، دعا می‌کند و از آمدن او به دریای عشق سخن می‌گوید. او بهبهار و ربیع اشاره می‌کند و می‌گوید که ربیع واقعی او، حضور محبوبش است و بدون او زندگی‌اش شبیه به خزان است. شاعر می‌گوید که اگرچه دلش در انتظار محبوبش می‌تپد، رابطه‌شان بی‌ثبات و ناپایدار است. او از دوری محبوبش رنج می‌کشد و نمی‌داند که این درد ناشی از چیست. در نهایت شاعر به یادآوری دوستان قدیمی‌اش اشاره می‌کند و از محبوب می‌خواهد که اگرچه دوستانی دارد، دست کم او را فراموش نکند.