شمارهٔ ۱۰۱ - دو خواجه تاش جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساساتی در مورد بخل و عدم پاسخگویی ممدوحان اشاره دارد. شاعر از خداوند، خاطر و فهمی عمیق دریافت کرده که باعث شده تا همیشه با مسائل کائنات درگیر باشد. او وقتی سوالی می‌پرسد، به هزار پاسخ می‌رسد، اما با این حال بر اثر بخل و کم‌محلی دیگران، احساس سرما و سردی می‌کند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که تحت تأثیر این بخل، مانند آبی در یخ، دچار بی‌حالی و کمبود است و خاطرش همانند آفتاب است که در ابرهای بخل پنهان شده است.