شمارهٔ ۱۱۱ - نفاق و بخل جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تماشای خود در آینه می‌پردازد و با دیدن یک موی سفید، به اندیشه‌های مربوط به ضعف و پیری دچار می‌شود. او در حالی که به موی سفید خود فکر می‌کند، ناگهان متوجه می‌شود که چند تار موی سفید دیگر نیز دارد. این مشاهده او را به فکر غم جوانی و پیری خود می‌اندازد و به این ترتیب، از احساسات و تجربیات مربوط به زمان و اثراتش بر خود سخن می‌گوید.