شمارهٔ ۱۲۶ - تحفه جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ای شده فر شکوه مسندت
هم جمال ملت و هم زین آن
بنده را دینیست بر انعام تو
چون بنگذارد سخایت دین آن
هر زمانم طعنه از دشمنیست
کم جگرخون میشود ازشین آن
من نمیگویم مرا یک بدره ده
یا مده هیچم ولی ما بین آن
تحفه آورده ام نزدیک تو
یا بهایش یا عوض یا عین آن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر آرزوی آن را دارد که در روز قیامت دوباره جمع شود و اجزای وجودش به هم پیوند بخورند. او می‌خواهد آل پیامبر را ببیند و اگرچه ممکن است جای او در دوزخ باشد، اما longing او برای دیدار خانواده پیامبر و حضور در آن جمعی آسمانی را نشان می‌دهد.