شمارهٔ ۱۳۲ - دعا و ثنا جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای بر میان چرخ کمر از وفای تو
وی بر زبان خلق دعا و ثنای تو
آراستست خطبه بفرخنده نام تو
وافروختست سکه بفر و بهای تو
انصاف نوبهار ز تاثیر عدل تست
تاثیر آفتاب ز تأیید رای تو
گردون ز روشنان کواکب همیکند
چتر شب سیاه مرصع برای تو
این نوبهار خرم و نوروز دلگشای
فرخنده باد بر تو و بر ما بقای تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات می‌گوید که عادت به هجو‌گویی ندارد و از این قوم انتظار بدي ندارد. او از اینکه کسی را هجو کند، معاذالله می‌کند و حتی از مدح کردن نیز استغفار می‌کند. به طور کلی، او بر این نکته تأکید دارد که از بدگویی و زشت‌گویی پرهیز می‌کند.